Toen de hemel getuigde van Maria’s zuiverheid, terwijl de aarde haar veroordeelde. Het verhaal van Maria (Maryam) in de Koran over eer, kuisheid en waardigheid.
De meeste mensen denken bij het horen van de naam Maria / Maryam رضي الله عنها (dat Allah tevreden met haar moge zijn) gelijk aan het wonder van de geboorte van Isa (Jezus) عليه السلام (vrede zij met hem), alsof dat wonder het begin én het einde van haar verhaal is.
Maar de opbouw van het verhaal in de Koran over Maria nodigt ons uit tot een andere vraag:
Waarom koos Allah juist Maryam?
Als het slechts de bedoeling was geweest om Zijn scheppingsmacht te tonen, zouden enkele verzen hebben volstaan. Hij zegt:
“De gelijkenis van Jezus is voor God inderdaad gelijk aan dat van Adam. Hij schiep hem uit aarde
en vervolgens zei Hij tegen hem: ‘Wees!’ en hij was.” (Koran, 3:59)
Het begin van het verhaal van Maryam
De Koran begint echter niet met de zwangerschap.
Allah begint niet met het goede nieuws.
Hij begint niet met het wonder.
In plaats daarvan brengt Hij ons jaren terug naar de kindertijd van Maryam.
Het gaat over een kind, dat niet bekend was bij de mensen, maar dat door Allah werd voorbereid op de komst van een boodschap die de geschiedenis zou veranderen.
Eerste tekenen van eer
En juist hier beginnen de eerste tekenen van eer in de Koran.
“Aldus aanvaardde haar Heer haar vervolgens met welgevallen, liet haar op een goede wijze opgroeien en vertrouwde haar toe aan Zakaria.” (Koran, 3:37)
Let op de volgorde van de werkwoorden. De eerste die handelt in dit verhaal is niet Maryam… maar Allah.
Dus Hij aanvaardde haar (fataqabbalahaa rabbuhaa) …en liet haar opgroeien (wa anbatahaa nabaatan) en vertrouwde haar toe aan Zakaria (Zacharias).
De Koran lijkt onze aandacht te willen vestigen op het feit dat het Allah is Die een actieve rol speelt en niet de persoon die een grote verantwoordelijkheid zal gaan dragen.
Daarom zegt Hij, de Verhevene, niet: “en Hij voedde haar op” (rabbaaha), maar “en Hij liet haar op een goede wijze opgroeien.” (wa anbataha nabaatan)
Groeien in de verborgenheid
Een punt ter overdenking is dat Allah kiest voor het woord nabaatan, vertaald als groei. Waarbij groei staat voor een geleidelijke vorming of ontwikkeling, zoals bij de groei van een boom. Zijn wortels verspreiden zich in stilte, voordat mensen ze kunnen zien. Eerst wortelt hij stevig in de aarde in de verborgenheid, voordat hij vruchten zal dragen die zichtbaar zijn.
Zo is het ook met de mens.
Allah schept grote harten niet in één keer, maar bouwt ze in stilte op, zodat ze standvastig blijven wanneer het uur van de beproeving aanbreekt, omdat ze onwrikbaar in zekerheid zijn geworteld.
Maryam wordt toevertrouwd aan Zakaria
Vervolgens bereidt Hij voor hen een omgeving die deze structuur bedding biedt:
“En Hij vertrouwde haar toe aan Zakaria.”
Een zuiver hart leeft niet in het luchtledige. Het heeft een veilige, gezonde omgeving en een rechtschapen opvoeder nodig, zoals een zaadje vruchtbare grond nodig heeft om vrucht te dragen.
Daarna brengt de Koran ons in dezelfde aya (vers) naar de gebedsruimte.
Gebedsruimte als metafoor
Hier ligt een van de grootste geheimen van het verhaal.
De gebedsruimte of gebedsnis (mihraab) is in dit verhaal van de Koran niet slechts een plek om te bidden. Het is een metafoor voor een fase in de ontwikkeling van haar als mens. Op die plek/in die fase voedden de neerknielingen haar zekerheid en zuiverden de afzondering haar hart.
En de voorziening die Allah haar schonk, bevrijdde haar van de ketenen van wereldse middelen, zodat zij kon leren dat de schatten van Allah niet beperkt worden door de wetten van de mens.
Telkens wanneer Zakaria bij haar in de gebedsruimte kwam, vond hij voedsel bij haar. Hij zei: “O Maria, waar komt dit vandaan?” Zij zei: “Het komt van Allah.” (Koran, 3:37)
Velen richten hun aandacht op de voorziening. Maar degene die werkelijk nadenkt, richt zijn aandacht op het hart dat Allah aan het vormen was.
Jarenlange vorming
Voordat Allah een wonder verrichtte, vormde Hij eerst een mens.
Daarom ontstond Maryam’s zekerheid, haar sterke geloofsovertuiging, niet op het moment dat zij het goede nieuws ontving. Het was het resultaat van jarenlange vorming in de gebedsruimte.
En toen kwam de oproep die de hele reis samenvatte:
“O Maria, voorwaar, Allah heeft jou uitverkoren, jou gezuiverd en jou uitverkoren boven de vrouwen van de werelden.”
(Koran, 3:42)
Een les die we hiervan kunnen leren is dat de uitverkorenheid in dit vers niet aan het begin van haar weg kwam, maar pas na aanvaarding, opvoeding, bescherming en vorming.
De uitverkorenheid in de Koran is geen eerbetoon uit het niets. Het is de vrucht van een lange voorbereiding die voor de mensen verborgen bleef, maar waar Allah getuige van en aanstuurder voor was.
Vervolgens zegt Hij, de Verhevene:
“En (Hij heeft) jou gezuiverd.”
Hij zegt niet: “Hij heeft jou vrijgesproken.”
Vrijspraak komt na een beschuldiging.
De vorming is voltooid
Maar zuiverheid is een eigenschap die iedere beschuldiging uitwist — een goddelijke getuigenis van de waarheid van een mens, nog voordat de aarde haar oordeel velt.
Hier begint de Koran het begrip eer op te bouwen. Eer begint, volgens de maatstaf van de openbaring, niet wanneer iemand zichzelf verdedigt… maar wanneer Allah het hart vormt.
Daarom begint het verhaal van Maryam niet met haar zwangerschap, maar met de ontwikkeling van haar als mens, nadat Allah had getuigd dat zij uitverkoren en zuiver was. Het gaat niet langer om een gebeurtenis die in de toekomst zal plaatsvinden, maar om een mens wiens vorming voltooid is.
“En zij die haar kuisheid bewaarde”
Daarom volgt het woord waarmee Allah haar hele leven samenvat:
“En zij die haar kuisheid bewaakte.” (Koran, 21:91)
Hier zou degene die nadenkt lang bij moeten stilstaan.
De Koran zegt niet: “En zij die kuis was.”
Ook zegt Hij niet: “En zij die weigerde.”
Hij zegt: “Zij die haar eer en waardigheid beschermde.”
Het hart als vesting
In het Arabisch is een vesting een plaats die tegen aanvallen wordt beschermd en die een aanvaller niet gemakkelijk kan binnendringen. Zo bewaakte Maryam haar kuisheid.
Een punt ter overdenking is dat de Koran hier niet een vluchtige handeling beschrijft, maar een voltooide structuur.
Een vesting ontstaat niet door een beslissing op het moment van verleiding… maar door een karakter dat gedurende jaren van geloof, opvoeding en bewustzijn van Allah wordt gevormd. Daarom begon de Koran niet met haar bescherming van haar eer en waardigheid, maar ging daaraan vooraf: aanvaarding, groei, zorg, de gebedsruimte, uitverkiezing en zuivering.
Alsof de ordening van de verzen ons leert dat eer niet wordt geschapen op het moment van de beproeving, maar al vóór de beproeving wordt gevormd. Vestingwerken worden niet opgericht wanneer de aanval begint… maar in tijden van vrede.
Zo is het ook met harten. Daarom is Maryam’s eer niet pas ontstaan door de beproeving. Ze onthulde slechts de eer die Allah al vanaf haar vroegste jaren in haar had gevormd.
De zwaarste beproeving
Toen kwam het moment waarop die opvoeding haar zwaarste beproeving zou ondergaan. Maryam ging weg, terwijl zij haar kind droeg.
Zij wist dat de mensen alleen zouden zien wat aan de oppervlakte zichtbaar was. Een kind in de armen van een vrouw van wie zij wisten dat zij niet getrouwd was.
Zij wist dat zij de schijn tegen had en dat mensen haar zouden veroordelen in plaats van haar te vragen wat er aan de hand was.
Ze had gelijk. De mensen van haar volk zeiden:
“O zuster van Haroen, jouw vader was geen slechte man en jouw moeder was geen onkuise vrouw.” (Koran, 19:28)
Sta stil bij de nauwkeurigheid van de Koran. Ze namen geen genoegen met het beschuldigen van Maryam. Ze haalden haar vader erbij, haar moeder, haar huis en de reputatie van haar familie. Ze noemen haar sarcastisch ‘zuster van Haroen’, waarmee niet de biologische zus wordt bedoeld, maar de zus ‘in vroomheid’.
💜Qantara biedt voedsel voor de ziel💜
Wij willen blijven #VerwoordenVerbindenVerwonderen.
Steun jij onze missie?
Maak dan een donatie over aan:
NL 54 TRIO 0320 2076 09
t.n.v. Stichting Qantara Nederland.
Dat Allah je moge belonen!
Het hoogtepunt
Alsof de Koran onthult dat een aanval op iemands eer niet stopt bij die ene persoon, maar iedereen treft die met hem of haar verbonden is. Dit is een van de zwaarste vormen van onrecht, omdat een beschuldiging niet alleen een persoon treft, maar ook een hele familie raakt.
Daarna bereikt de beproeving haar hoogtepunt.
Een vrouw weet met zekerheid dat zij onschuldig is. En haar Heer weet met zekerheid dat zij onschuldig is.
En toch… staat zij alleen tegenover haar volk.
- Geen rechter om naar haar te luisteren.
- Geen advocaat om haar te verdedigen.
- Geen getuige om voor haar te getuigen.
- Geen document om haar onschuld te bewijzen.
- Geen familielid dat het onrecht van haar kan afwenden.
Alle wereldse middelen zijn voor haar afgesloten.
En niets blijft open, behalve de deur van de hemel.
“Ik zal tot geen enkel mens spreken”
En dan wordt haar laatste strohalm haar ook nog ontnomen, want het goddelijke bevel komt dat zij niet mag spreken:
“Maar als jij iemand ziet, zeg dan: ‘Voorwaar, ik heb de Barmhartige belooft te vasten,
dus ik zal vandaag tot geen enkel mens spreken.’” (Koran, 19:26)
Welke beproeving is groter dan iemand het recht ontnemen zichzelf te verdedigen? Wanneer iemand onrecht wordt aangedaan, wil hij zichzelf rechtvaardigen door zich uit te spreken.
De getuigenis van de hemel
Maar Maryam…werd het laatste ontnomen wat ieder onrecht aangedaan mens bezit: Het Woord
En dat was niet omdat Allah haar had verlaten.
Integendeel.
Hij wilde de zaak verplaatsen van de rechtbank van de mensen naar de getuigenis van de hemel.
Daarom wees zij naar een baby.
Als de zaak volgens menselijke logica was behandeld, zou de beschuldiging alleen maar sterker zijn geworden. Maar Allah wilde dat de onschuld een teken zou zijn, geen pleidooi.
Daarom sprak Jezus (Isa) عليه السلام vanuit de wieg. En zijn woorden waren niet slechts een verklaring van zijn profeetschap…
“Hij (Isa) zei: “Waarlijk! Ik ben een dienaar van Allah. Hij heeft mij het Boek gegeven en mij tot Profeet gemaakt. En Hij heeft mij gezegend waar ik ook ben, en heeft mij het gebed en de armenbelasting opgelegd, zolang ik leef. En om plichtsgetrouw te zijn voor mijn moeder. En heeft mij niet als een arrogante, ongehoorzame gemaakt. Vrede zij met mij op de dag dat ik geboren werd en de dag dat ik sterf en de dag dat ik weer tot leven word opgewekt” (Koran, 19,30-33)
Zijn woorden waren de eerste getuigenis vanuit de hemel ter verdediging van de eer van zijn moeder. Vanaf dat moment was Maryam’s onschuld niet langer slechts een verhaal dat door mensen werd verteld.
Zij werd genoemd in een openbaring die tot aan de Dag des Oordeels wordt gereciteerd.
Hoe beoordeelt Allah de mens?
Vervolgens sluit de Koran het verhaal af met een welsprekendheid die de nadenkende lezer dwingt stil te staan en te reflecteren.
Allah zegt niet: Wie werd beschuldigd? En ook niet: Wie werd vrijgesproken?
In plaats daarvan zegt Hij: “En zij die haar kuisheid bewaakte.”
Hierin ligt de grootsheid van de Koran, van Allah. Mensen beoordelen een persoon aan de hand van de meest sensationele gebeurtenissen uit diens leven. Maar God kijkt naar de meest waarachtige eigenschappen die iemand kenmerken.
Haar naam is vereeuwigd!
Daarom maakte de Koran de beschuldiging niet tot Maryam’s bepalende eigenschap, en zelfs haar onschuld niet. In plaats daarvan definieerde Hij haar door de zuiverheid die Allah in haar had gelegd, nog voordat de mensen haar überhaupt kenden.
Hij heeft de namen van degenen die haar belasterden niet vereeuwigd. Zij verdwenen, zoals alle leugens uiteindelijk als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Maar de naam van Maryam werd wèl door Allah vereeuwigd.
Hij vernoemt een soera naar haar!
Hij noemde niet slechts haar naam; Hij wijdde een volledige soera aan haar, en haar vermelding blijft weerklinken in de recitatie van de Koran tot aan de Dag des Oordeels.
Hier verandert het verhaal van een historische gebeurtenis in een eeuwige morele maatstaf. Mensen kunnen oordelen op basis van wat zij zien, en hun aannames kunnen de waarheid voorafgaan. Maar Allah getuigt alleen van datgene wat Hij weet.
Hieruit begrijpen we dat eer in de Koran niet gaat over het respect en aanzien, noch over het ontkomen aan een beschuldiging.
Eer is de waarheid die Allah in het hart vestigt en waarvan Hij vervolgens getuigt, zelfs wanneer de hele wereld zich vergist in haar oordeel.
Daarom begon het verhaal van Maryam niet met een wonder…maar met de innerlijke vorming van de mens.
En het eindigde niet met het bewijs van de onschuld van een vrouw…maar met de overwinning van hemelse gerechtigheid op aardse oordelen.
Dit is de boodschap van Maryam in de Koran: Eer wordt niet door de aarde geschonken en kan haar ook niet door de aarde worden afgenomen.
Het is een fundament dat bij Allah begint…en eindigt met de getuigenis van Allah.

















