De maand van bezinning is begonnen. Een maand van een schone lei, zelfreflectie en jezelf weer herpakken. Ook van de vele iftars, gezelligheid en saamhorigheid. Familiebanden worden weer versterkt en zo komen vrienden vaak bij elkaar.
De dagen lijken soms als een jaar
Voor mij is dit ook allemaal zo. Alleen sinds ik door mijn beproeving veelal aan huis gebonden ben, heb ik er gemengde gevoelens over. Gemengd, omdat ik vroeger achtelozer was in andere maanden en dan juist in de Ramadan extra mijn best deed. Vroeger ging ik naar school of werkte ik, kwam ik thuis en vulde mijn uren met gamen totdat de klok Maghreb (avondgebed) sloeg. Nu is het anders omdat ik consistenter bezig ben met het geloof. Echter is mijn beleving anders. Veel rusten, reflecteren, lezen en slapen totdat de adhaan (oproep tot het gebed) van de zonsondergang klinkt. Voor de gewone vastende zijn de dagen al enorm lang, voor mij als chronisch zieke lijken ze soms een jaar…..
Meer tijd voor bezinning is zowel een geschenk als een confrontatie
Omdat ik wat geïsoleerder leef is de maand dus soms ook wat confronterend voor mij. Confronterend omdat ik enerzijds elk jaar tijdens de Ramadan een ‘jaaropgave’ maak van wat ik het voorgaande jaar heb bereikt. Dit viel eerst al tegen toen ik gezond was, maar nu nóg meer. Ik word zowel fysiek als mentaal beperkter, dus binnen mijn vermogen is het lijstje met het aantal bereikte dingen best summier. Daarnaast ook omdat ik besef hoe beperkt ik eigenlijk ben. Chronische ziekten verschaffen je veel inzicht, maar ik moet het niet mooier maken dan het is; ik heb er ook enorm veel door verloren. Vaak mijn iftaar (de maaltijd van het verbreken van de vasten) alleen verbreken, soms níét kunnen vasten omdat je lichaam dat niet toelaat, maar ook heb ik hierdoor vrienden verloren.
Desondanks is het belangrijk dat jij en ik het doel van de Ramadan niet uit het oog verliezen. En dat is het vergroten/opdoen van godsvrees taqwa. Zo zegt Allah in Soera al Baqara:
“Oh jullie die geloven! Aan jullie is voorgeschreven te vasten, zoals het was voorgeschreven aan hen die er voor jullie waren — misschien zullen jullie godvrezend zijn.” (Koran, 2: 183)
Dat ik meer tijd voor bezinning heb, is dan ook zowel een geschenk als een confrontatie. Het leert me enerzijds om nóg meer uit mezelf te halen. Anderzijds drukt het me ook met de neus op de keiharde feiten.
De deuren van het Paradijs staan open
Desalniettemin is de Ramadan een prachtige maand waarin wij – en dus ook chronisch zieken zoals ik – elk jaar weer het allerbeste uit kunnen halen.
Laten we dit dan ook dóen in de maand waarin de Koran werd geopenbaard. De maand waarin – volgens sommige geleerden – goede daden beloond worden met een niet nader te noemen veelvoud. De maand waarin de shayateen (duivels) vastgeketend zijn en de deuren van Het Paradijs openstaan. En de maand waarin wij allen zoeken naar de tevredenheid en de vergiffenis van onze Heer.
Ik vraag Allah de meest Barmhartige om ons de Ramadan in een goede staat van gezondheid te laten behalen en in een nog betere staat van gezondheid en imaan (geloof) achter ons te laten!
hoofdfoto: pexels.com
