We wonen nu drie jaar in Algerije en mijn gevoel over ons verblijf hier is wisselend. Het emigreren blijft voelen als een dilemma. Ik zal hieronder proberen uit te leggen waarom.
Eigenlijk zijn we gewoon het gezin dat we in Nederland al waren, maar dan op een andere plek op de wereld. Er is volop Nederlands in huis door de televisie, en via Skype hebben we veel contact met oma’s en vriendinnen. Misschien mede daardoor hebben we niet veel contacten buitenshuis. En doordat mijn schoonfamilie een etage hoger woont, missen we dat ook niet heel erg. Wat me van het eerste jaar vooral is bijgebleven is het besef van de grote welvaart waarin we in Europa leven. Veel dingen zijn hier toch veel minder vanzelfsprekend.
Gemoedelijkheid
Ik had in het begin vooral erg veel moeite met het op elkaars lip zitten, maar dat heeft vooral met mezelf te maken. De familie leeft zijn eigen leven en vindt het fijn dat we er zijn. Ik kon maar moeilijk wennen aan die sfeer van gemoedelijkheid, ik had het idee dat ik constant dingen moest. Ik probeer echt om de mensen hier te begrijpen in de manier waarop ze in het leven staan, maar het gaat maar moeizaam. Grappig genoeg begrijp ik mijn man wel steeds beter, omdat ik zie hoe de Algerijnen leven. Ik kan zijn verbazing bij sommige Hollandse eigenaardigheden nu ook beter plaatsen.
Het besef dat we ons niet allebei op dezelfde plek thuis voelen valt me soms zwaa
Er zijn maanden dat ik alleen maar de slechte dingen van Algerije zie. Ik ken dat moppergevoel van mijn man toen we nog in Nederland woonden. Het is van alle tijden en alle landen, dat gevoel van ontworteling na een verhuizing of andere grote verandering. Je verlangt terug naar de oude situatie omdat de nieuwe situatie veel energie kost en je (nog) niet ziet wat je er voor terugkrijgt. Wij houden ons steeds voor ogen dat we de kinderen iets onbetaalbaars meegeven. Ze groeien nu tweetalig én in twee culturen op en dat lijkt me een enorme rijkdom. Natuurlijk verlangen we met z’n allen soms erg hard naar Nederland, maar dat is niet meer dan normaal.
Nieuw leefritme
Tot mijn grote opluchting is na een moeilijke start het leven toch een soort overzichtelijk geworden. Ik heb me overgegeven aan het nieuwe leefritme – al kost het me soms nog moeite – en heb mijn plek binnen de familie gevonden. Zij respecteren onze drang naar een eigen privéleven en daar ben ik heel blij om. Er is voldoende afwisseling tussen huishouden, de kinderen helpen, Arabisch leren en mijn sociale leven via internet. En gelukkig is er volop werk in de tuin: onkruid wieden, water geven, fruit plukken, snoeien. Lekker rommelen in de frisse lucht, daar knapt een mens van op. We kijken ook bijna geen televisie meer, want onze satelliet op het dak heeft nogal last van de wind en is dus niet betrouwbaar! Als we iets willen zien, gaat het via YouTube of Uitzending Gemist. Mijn arme laptop maakt heel wat werkuren….
Irene: “Eigenlijk zijn we gewoon het gezin dat we in Nederland al waren”
Sinds ik besloten heb geen moeite meer te doen om buitenshuis contact te maken, heb ik meer rust. Ik heb onlangs het boek Emigreren voor beginners herlezen, dat mijn moeder me bij vertrek heeft gegeven. Daarin schrijft journalist Henrico Prins over de emigratie van zijn gezin naar Nieuw-Zeeland.
Wij houden ons steeds voor ogen dat we de kinderen iets onbetaalbaars meegeven
Ik zag een hoop overeenkomsten, ondanks de grote verschillen in motivatie en soort land. Hij beschrijft hoe je veel meer op je gezin bent aangewezen en hoe dat op een bepaalde manier je heel sterkt maakt. Want je redt het wel samen op die andere plek op de wereld en je staat – in ieder geval voor je gevoel – dichter bij elkaar. Ook hij beschrijft al die dingen die je gewoon niet kunt of wilt snappen aan de volksaard van je nieuwe thuisland. En dat je niet anders kunt dan je eraan overgeven, want anders red je het niet. Zijn vrouw vindt parttime werk en hij blijkt zijn journalistieke werk op afstand te kunnen doen, lang leve internet! Ook in Nieuw-Zeeland blijkt echt vrienden maken met de locals een kwestie van heel lange adem. Alle emigranten lopen dus tegen dezelfde dingen op.
Dilemma van emigreren
Ondanks dat ik het interessant vind om hier in Algerije te wonen, zie ik op lange termijn geen toekomst in dit land. De heimwee naar Nederland is groot en de Algerijnse samenleving benauwt me. Voor mijn man is het juist andersom. Hij voelt zich thuis in het dorp waar hij een belangrijk deel van zijn jeugd heeft doorgebracht en iedereen kent. Het eeuwige dilemma van emigreren treft ons nu dubbel. Ik voel me niet echt thuis in zijn omgeving en hij niet in die van mij. Het besef dat we ons niet allebei op dezelfde plek thuis voelen valt me soms zwaar.
