We kunnen kijken naar en leren van onze kinderen. Vooral van onze kleine kinderen.
Allah is het die het hart schiep en kent wat erin verscholen ligt. Vrede en zegeningen rusten op Mohammed, de leraar van de zachtheid, en op zijn familie en metgezellen.
Imam Jalal al-Din al-Suyuti, een van de grootse erflaters van onze beschaving, sprak over een diepgaande waarheid, waarop we op dit moment kunnen reflecteren.
Hij zei:
“Er zijn vijf eigenschappen te vinden bij kinderen. Als volwassenen deze eigenschappen zouden bezitten in relatie tot hun Heer, dan zouden zij tot de awliya (vrienden) van Allah behoren.”
Achter deze woorden schuilt wijsheid. Ze zijn poorten naar het hart van een gelovige.
Woorden als poort naar het hart van de gelovige: “Er zijn vijf eigenschappen bij kinderen. Als volwassenen deze eigenschappen bezaten tegenover hun Heer, dan zouden zij tot de awliya (vrienden) van Allah behoren.”
Kinderen piekeren niet over hun voedsel
Allereerst vraag een kind niet: “Waar komt mijn volgende maaltijd vandaan?” Het eet wanneer het krijgt, en vertrouwt blind op degene die het geeft.
Wij, volwassenen, slapen onrustig door morgen. We vergeten dat Allah zegt:
“En er is geen dier op aarde of Allah zorgt voor zijn levensonderhoud.” (Koran, 11:6)
De les voor ons:
Werk als een sterveling, maar vertrouw als een profeet. Rizq komt niet door angst, maar door overgave aan de Schepper en doen.
Zij klagen niet over Allah bij ziekte
Ten tweede kan een kind huilen van de pijn, maar zijn lippen beschuldigen zijn Heer niet. Het aanvaardt wat er in zijn lichaam gebeurt. Hij voelt de pijn en huilt. Maar hij legt de schuld niet buiten zichzelf.
Wij daarentegen zeggen vaak: “Waarom ik? Waarom nu?”
De gelovige weet: ziekte is geen wraak van Allah, maar een poetsdoek voor zonden en een ladder naar hogere rangen.
De les voor ons:
Geduld bij tegenslag is een daad van liefde voor Allah.
Zij delen zonder gierigheid
Kinderen maken ten derde ruzie om een stuk speelgoed, maar als de maaltijd komt, schuiven ze eensgezind aan tafel. Ze eten met handen die geven, niet met ogen die rekenen.
Wij daarentegen bouwen muren rond ons bord. We vergeten dat de Profeet ﷺ (vrede zij met hem) zei:
“De meest geliefde maaltijd volgens Allah is de maaltijd waarbij de meeste handen hebben meegegeten.” (Ibn Hibbaan, hasan.)
De les voor ons:
Barakah daalt niet op wat je in je eentje eet, maar op wat je samen deelt.
Zij huilen met een zacht hart.
Een kind verbergt ten vierde zijn tranen niet. Als het bang is, stroomt het water van de tranen vrijelijk over zijn wangen.
Volwassenen worden hard. We noemen huilen vaak zwakte, maar de Profeet ﷺ zei:
“Een oog dat huilt uit vrees voor Allah, zal het Vuur niet aanraken.” (Tirmidhī)
De les voor ons:
Een zacht hart is geen gebrek, het is de thuisbasis van imaan.
Zij haasten zich naar verzoening.
Ten vijfde kunnen kinderen kunnen boos worden. Woedend zelfs en ontroostbaar Maar een paar minuten later spelen ze weer alsof er niets gebeurd is. Zij kennen geen jarenlange wrok, geen trots die de vrede blokkeert.
Wij echter kunnen maanden zwijgen tegen een broer of zus, een vader of moeder, alleen omdat het woord ‘sorry’ te zwaar weegt op onze tong.
De les voor ons:
De beste onder ons is niet degene die nooit boos wordt, maar degene die het snelst vergeeft en de eerste is die de hand uitsteekt.
De Profeet ﷺ zei:
“Ieder kind wordt geboren met de fitra, de natuurlijke aanleg van zuiverheid.” (Al-Boechari, Muslim)
Volwassen worden betekent niet dat we die zuiverheid moeten verliezen. Integendeel: de grootste heiligen van Allah bereikten hun rang niet door complexiteit, maar door een hart dat eenvoudig bleef als dat van een kind.
Vertrouw zoals een kind vertrouwt.
Aanvaard zoals een kind aanvaardt.
Deel zoals een kind deelt.
Huil zoals een kind huilt.
Vergeef zoals een kind vergeeft.
Dan zal Allah ons rekenen tot degenen die dicht bij Hem zijn.
Allahumma ameen ya Rabb al-‘alamin.
Moge deze woorden onze harten raken en ons gedrag veranderen.
